Ik vind mezelf een vrolijke meid. Van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat ben ik goedgezind en ik heb meestal tonnen energie. Een grapje kan er altijd wel vanaf en de meeste mensen vinden me waarschijnlijk extravert.

Fijn toch hè? Nu moet ik toegeven dat me dat best gelukkig maakt, wetende dat je een zonnetje in huis bent.

Je denkt misschien nu: “dat ben ik ook!”

Nu denk er eens heel goed over na… ben jij een vrolijk mens?

Ik hoop stiekem dat de meerderheid nu, met een glimlach op zijn snoet, denkt “ja! Ook ik ben een vrolijk iemand!”

Fijn!!! Vrolijke mensen, heerlijk!!!

Maar euhm… waarom zie ik jullie nergens?

Hoe komt het dat ik elke dag op de bus of op straat of in de winkel alleen maar serieuze saaie mensen zie? Waar zijn al die vrolijke mensen?? Heb ik soms pech? Woon ik in een trieste stad??

Nee hoor…

Nu stel jezelf nog eens een vraag:

“Kan je aan jouw snoet zien dat je een vrolijk mens bent?”

Sommigen denken nu aan zichzelf en denken aan momenten met vrienden of familie of collega’s. Dan wordt er vast wel eens vaker goed gelachen! Fijn!

Maar euhm…

Denk nu eens aan een openbare plaats. Of een plaats vol vreemden. En probeer jezelf daar nu eens in te plaatsen.

Denk eens aan jezelf in de wachtkamer van de dokter. Of op een stoeltje in de bus. Of aan de kassa van een supermarkt waar je nooit komt.

Ohjee… ik moet alvast schuld bekennen. Hoe vrolijk ik ook ben, je ziet dat niet altijd…  Ik zit ook wel vaker met mijn neus op mijn smartphone. Of dromerig naar buiten te kijken met mijn blik op oneindig…

Niks mis mee… maar denk nu nog eens aan een vrolijk moment… en kijk nu nog eens naar jezelf vanop een afstandje. Zie je die twinkel in je ogen? Ja!! Die zocht ik!!!

Die twinkel die je krijgt als je aan een leuke herinnering terug denkt. Of als je een klein babykonijntje ziet. Of een klein katje. Of een schattige baby.

Die twinkel is onbetaalbaar!!

Niet alleen voel jij je goed op dat moment (het is zelfs wetenschappelijk bewezen, iets met mondhoeken omhoog en enforfines), maar je ziet dat ook. Al ooit iemand zijn hele gezicht zien veranderen omdat er iets schattigs voorbij kwam? Onbetaalbaar vind ik dat!

Nu ik wel eens met bubbel en kleine spruit naar de dierentuin ga, zie ik de twinkel vaak. Mensen die in de kinderwagen kijken en gelukzalig glimlachen als mijn kleine spruitje “goe goe gaga” doet. Heerlijk!!! Ik word er zelf ook altijd blij van.

En het gekke is dat het meestal oudere mensen zijn die kunnen twinkelen. Zo liep ik onlangs in de supermarkt met de Husband en we waren zonder kids dus we waren een beetje gek aan het doen en wat aan het flirten… en toen kwam er een oudere dame voorbij die meteen twinkelde toen ze ons zag! Ze twinkelde zelfs zo hard dat ze ons erover aansprak. Ze dacht dat we pas samen waren en heel erg verliefd waren!!

Dus dan vraag ik me af, waarom laten we dit niet vaker toe?? En wacht niet tot je 80 bent om het leven te appreciëren en te beseffen dat geluk hem in de kleine dingen zit. Doe dat nu al!! Kijk eens rond!!! Kijk eens hoe mooi alles is! Bekijk het positieve en niet het negatieve! Twinkel er op los!!!

En trouwens, als je verliefd wordt is het vast omdat die ene persoon er tussenuit sprong omdat hij naar je twinkelde!! 😉

En als ik kandidaten zie die komen solliciteren (ik werk als consultant) dan vallen de twinkelaars er ook altijd tussen op! Die mensen die zo een twinkel in hun ogen hebben zijn mensen die precies heel veel energie hebben en die graag wíllen in het leven… en daar val ik voor…

En als je nog twijfelt… denk dan eens aan de impact van een glimlach bij iemand anders… dat is aanstekelijk! Dus als wij ons best doen elke dag dan lopen we binnenkort tussen allemaal glimlachende mensen! Zoals een domino-effect…

°Alice denkt aan haar kleine spruit en zit te twinkelen op de bus. Ow, een of andere enge meneer zit plotsklaps wellustig terug te twinkelen. Oops! Te hard getwinkeld!!°

x A x